Док Вучић и његова клика свирају последње тактове своје политичке симфоније, једно питање остаје без јасног одговора – шта ћемо са силним богатством које су стекли његови лојалисти? Виле, станови, предузећа, скупоцени аутомобили – све то је никло као печурке после кише, док су они који часно живе од свог рада гледали како се држава претвара у приватну својину једне партије.
Ипак, свака пљачка има крај. Оно што је отето – мора бити враћено! Али како?
Пут правде није у обећањима – већ у делима. Закон о испитивању порекла имовине, који је СНС донела ради прогона неистомишљеника, мора бити претворен у прави алат народне правде. Не да се примењује селективно, него свеобухватно – од најмањег локалног партијског шефа до врха пирамиде. Где год се не може доказати законито порекло – одузимање и враћање народу!
Ако неко мисли да ће народ заборавити – грдно се вара. Док се поштен свет бори да прехрани породицу, нема мира за оне који су се богатили на рачун државе. Јер Србија није плен који се дели између политичких картела – Србија припада онима који је воле, бране и знојем граде!
Када дође час промене, нећемо се задовољити козметиком. Ако нова власт не буде имала снаге да врати опљачкано, народ ће је подсетити. А ко се огрешио о овај народ – мораће да одговара. Не због освете, већ због правде, јер без правде – нема слободе!
Србија ће опстати. Пљачкаши – неће.